Overpeinzing

Het was een mooie zomerdag. Lekker naar het strand geweest en thuis zou Lesley zijn nieuwe fiets hebben gekregen die hem na de zomer naar zijn nieuwe school zou moeten brengen.
Sven zijn vriendje zou bij ons blijven eten want dan konden ze daarna nog mooi even spelen. Lesley en Erwin speelden een spelletje in de auto, geen ja en geen nee.

Het was 3 dagen voor onze vakantie. Lesley was naar een water skikamp geweest maar had het er niet naar zijn zin dus heb ik hem eerder opgehaald. We zouden eigenlijk naar het ketelmeer gaan zwemmen maar nu moeten we terug om Lesley zijn tent en kleren op te halen. We zouden lekker met zijn viertjes naar verschillende mensen toegaan. Eerst een paar dagen bij vrienden op de camping, dan naar Bennie zijn moeder voor haar verjaardag, zij zou Lesley voor de eerste keer zien....... Dan naar Bennie zijn vader om er een verjaardag te vieren en dan nog 5 dagen of langer naar Duitsland, niet te lang want daarna zou Zorro eindelijk bij ons komen wonen.

Zorro, het hondje waar Lesley al 6 jaar om gevraagd had. Eindelijk zou zijn hartewens in vervulling gaan. Les en Ben hadden Zorro al uitgezocht, Lesley had hem zijn naam gegeven en Zorro was al 2 keer op visite geweest maar was nog te jong om te blijven. Ze hadden Misty al samen maar Sven zou haar baasje worden.

En dan, in Oktober, dan wilden Lesley en Sven graag op vakantie naar Salou. Nog een stukje verder weg dan de vorige keer want toen was het LLoret de Mar. Bennie en Mama konden dan deze vakantie mooi ons nieuwe huis verder afmaken en dan zouden we in oktober wel weer de zon opzoeken. Oh ja mam, zeiden ze nog; julie hebben ons ook beloofd om nog een keertje met zijn viertjes op wintersport te gaan. Lekker weer skie-en in de winter....... We hadden zoveel plannen, ja, die hadden we. Allemaal afspraken die we niet na mogen komen.......

En nu;

Het is, nooit meer mama genoemd worden
Het is, geen afscheid van Lesley hebben kunnen nemen
Het is; geen afscheid van Sven kunnen nemen omdat hij op de intensive care in Amsterdam lag en ik op de intensive care in Lelystad
Het is; niet meer kunnen knuffelen
Het is; niet meer samen in bed liggen om samen langzaam wakker te worden
Het is; geen bvragen en uitleg meer, waarom iets is zoals het is
Het is; geen Lesley meer, die als hij iets bij de bingo of waar dan ook won, eerst kado's voor een ander uitzoch en als laatste voor zichzelf....
Het is; geen Lesley meer, met een hele dikke grijns omdat ik biefstuk voor hem alleen had gekocht omdat Sven, Ben en ik het niet lusten
Het is; geen Lesley en Sven meer die zeggen "Mam, wat heb je toch weer lekker gekoookt, eten koken was mijn hobby, nu kan en wil ik het niet meer..
Het is; geen Lesley en Sven meer, die hun vrienden trots, hun nieuwe kamer, het huis en de tuin laten zien
Het is; dat grote zwembad dat ik net voor jullie had gekocht, nu maar in de kliko gegooid
Het is; geen Bennie en Lesley meer, die op zondag naar een voetbalveldje gaan, zodat Lesley uit kan testen of hij nog steeds een goede keeper is
Het is; geen Bennie en Svennie meer, die weer een nieuw timmerproject hebben bedacht
Het is; geen Sven meer die wel duizend dingen tegelijk wil doen want hij vindt alles zo leuk
Het is; geen gitaar meer willen leren spelen omdat ik samen met Les op les zou gaan
Het is; niet meer snel het licht uitdoen door Lesley omdat Mama en Bennie naar bed gaan
Het is; geen vraag meer van Svennie of het voetbal nu eindelijk is afgelopen want hij vindt er niets aan
Het is; geen vraag meer van Sven om een frikadel speciaal en een fristi
Het is; geen Sven meer die opstaat bij het krieken van de dag omdat hij weer zin heeft in die nieuwe dag
Het is; geen Sven meer die er eindelijk van kan genieten dat zijn epilepsie is ingesteld door medicijnen

Het is; niet meer elke dag opstaan om brood te maken
Het is; elke dag niet meer op willen staan
Het is; nooit meer haasten omdat jullie op tijd op school moeten komen
Het is; nooit meer verhalen hoe het op school was
Het is; niet meer aan Lesley kunnen vragen of hij zijn huiswerk al af heeft
Het is; geen afspraken of logeerpartijtjes met vriendjes meer
Het is; geen lekkere stukjes meer op de zaterdagavonden
Het is; geen ontbijt meer op bed op zondag
Het is; niet meer weten wat ik moet koken omdat jullie wensen er niet meer zijn
Het is; niet meer samen spelletjes spelen
Het is; niet meer Lesley die probeert alle antwoorden uit zijn hoofd te leren zodat hij de spelletje wint
Het is; niet meer samen languit op de bank met gezellig de kaarsjes aan een film kijken
Het is; niet meer uitleggen hoe de wereld in elkaar zit
Het is; niet meer samen aan een project van school werken of in ider geval vertellen waar ze de informatie weg kunnen halen
Het was een stil EK
Het wordt een stil WK, voetbal was eens mijn favoriete sport, nu is het iets met een en al confrontatie en herinneringen

Het is; pijnlijk
Het is; niet te verwoorden
Het is; een te groot gemis
Het is; je hart door tweeën gedeeld
Het is; ongeloof
Het is; stil in huis
Het is; eenzaam al ben je niet alleen
Het is; nooit meer terug te draaien
Het is; niet echt meer kunnen en soms ook niet willen genieten
Het is; geen vlinders meer in mijn buik als ik weer eens apetrots op jullie was
Het is; een leven voor en een leven na

Het is; geen voetbal meer
Het is; geen skaten meer
Het is; geen darten meer
Het is; geen zwemmen meer
Het is; geen schaatsen meer
Het is; geen skelteren meer
Het is; geen drinken en chippies meer ophalen voor de buurtkinderen
Het is; niet meer het toetsenbord horen tikken omdat Lesley met zo veel mogelijk tegelijk aan het msn-en is
Het is; geen gedrum meer
Het is; nooit meer wikken of wegen of jullie al meer zelfstandig mogen doen
Het is; geen schoondochters krijgen
Het is; geen kleinkinderen krijgen
Het is; nooit zullen weten hoeveel trekjes ze van mij overgenomen zouden hebben
Het is; nooit meer van Svennie kunnen genieten als hij weer barman speelde of met de hapjes rondging

Het is; nooit meer toneelstukjes die ze zelf hadden verzonnen opgevoerd zien worden
Het is; nooit meer helemaal uit ons dak gaan op de blues brothers
Het is; nooit meer Sven, die "schijt aan de bazen" zingt als mijn baas binnen komt
Het is; nooit meer Lesley die optreedt als Robiie Williams
Het is; nooit meer Les, die weer iets nieuws had verzonnen om te gaan doen
Het is; geen kans meer voor Lesley en Sven om het voortgezet onderwijs te beleven, terwijl Lesley het daar al vanaf groep 5 over had
Het is; Sven die met meester Wiljan begonnen was aan de kinderboerderij, waarvan Sven het "hoofd" zou worden, die nu af is, waar Sven laaiend enthousiast over geweest zou zijn, maar hij nooit het "hoofd" van zal kunnen worden

Het is; Lesley en Sven die nog nooit zijn uit geweest
Het is; Lesley en Sven die nog nooit op een brommer, scooter of in een auto hebben gereden
Het is; Lesley en Sven die nog nooit verkering hebben gehad
Het is; Lesley en Sven die nooit een keertje hebben kunnen vrijen
Het is; Lesley en Sven die nooit hun dromen hebben kunnen najagen
Het is; Lesley en Sven die nog nooit alleen met hun vrienden op vakantie zijn geweest
Het is; Lesley en Sven die nog nooit een baan hebben gehad
Het is; Lesley en Sven die nooit kunnen gaan trouwen
Het is; Lesley en Sven die nooit zelf papa kunnen worden
Het is; Lesley en Sven die nog nooit op zichzelf hebben gewoond
Het is; iedereen heeft het recht op zijn/haar hoofd te stoten om te leren van zijn/haar fouten, ook die mogelijkheid is van hen afgenomen

Dromen over de toekomst hadden ze al
Lesley wilde eerst profvoetballer worden maar als dat niet zou lukken, dan advocaat maar toen ik hem uitlegde dat hij dan ook schuldoge mensen moest gaan verdedigen wilde hij toch liever electricien worden
Sven wilde barman, disc-jockey, timmerman, in een band drummen, met dieren werken, hij vond zoveel leuk, ik ben benieuwd waar hij uiteindelijk voor gekozen zou hebben
Ze waren zo jong, hadden nog niets van "het leven" meegemaakt
Rein, puur en vol onschuld, zij hebben nooit de keuze gekregen om maar iets van bovengenoemde gingen mee te kunnen maken

Hoeveel strijden hebben we niet samen gestreden..........
Hoeveel moeite hadden we niet met oneerlijkheid
Hoe bang zijn we niet geweest toen Svennie zo ziek werd
Hoe lief riep Lesley dan; Mam, kom gauw, Sven heeft weer een aanval
Hoe dicht dachten we eindelijk bij het geluk te zijn
20 juli zei ik tegen mijn moeder "Mam, we hebben het gered..... Nu komen er 35 goede jaren, het waren niet eens 2 volle dagen.......

Het is; vrienden/innen tegen komen die naar swifterbant rijden naar hun kinderen, terwijl ik naar mijn kinderen op de begraafplaats in Lelystad ga
Het is; geen zin meer hebben om op te staan
Het is; geen doel meer hebben in je leven
Het is; toch door moeten gaan omdat je nu eenmaal ademt
Het is; ongeloof dat de veroorzaker ondanks alle bewijzen en getuigen toch blijft ontkennen
Het is; stil in jullie slaapkamers als ik daar binnenloop
Het is; zoveel mogelijk afspraken die wij hebben gemaakt mwt jullie toch proberen te realiseren
Het is; vaak moelijk om foto's van jullie te bekijken uit de tijd dat we nog gelukkig waren
Het is; elke herinnering heel erg koesteren
Het is; bang zijn dat ik ook maar iets over Lesley of Sven vergeet

Het is; blij willen blijven voor anderen die die vreugde wel mee mogen maken
Het is; een hekel aan de weg hebben, vroeger een vriend, nu een vijand
Het is; proberen anderen niet mee te slepen in jouw inmense verdriet
Het is; zo belangrijk om steeds weer met Lesley en Sven bezig te zijn
Het is; afspraken die Bennie en ik nooit kunnen nakomen
Het is; gezamelijke dromen die nooit zullen uitkomen
Het is; je steed afvragen hoe jullie er nu uit zouden zien
Het is; je steeds afvragen hoe groot jullie nu zouden zijn geweest
Het is; je steeds afvragen of we nog steeds maatjes zouden zijn geweest
Het is; niet weten hoe jullie visie op het leven nu zou zijn
Het is; zoveel nieuwe herinneringen niet meer kunnen maken

Het is; steeds leeftijdsgenootjes van jullie zien lopen, spelen, fietsen en voetballen
Het is; niet meer samen in de tuin werken, samen koken en al die andere dingen
Het is; niet meer naar pretparken, zwembaden en al die andere leuke dingen
Het is; nietmeer horen "Mam, hoe vond je mij vandaag? En als ik dan tegen Les zei dat hij weer heel goed had gevoetbald, gaf hij als antwoord: ach mam, dat zeg je omdat je mijn moeder bent
Het is; zo belangrijk om vrienden om je heen te hebben
Het is; niet meer naar Sven roepen dat hij zijn raam dicht moet doen, omdat de hele buurt hem anders kan horen drummen
Het is; geen vraag meer van Sven of hij zijn vriendje naar huis mag sturen omdat hij later die dag met een ander vriendje had afgesproken

Het is; een gevecht dat je nooit zult winnen
Het is; een eenzaamheid dat je nooit zult overwinnen
Het is; een gemis dat steeds meer pijn doet
Het is; een vragenreeks dat alleen maar oploopt
Het is; soms moeilijk om nog een tevreden mens te worden
Het is; niet meer kunnen slapen
Het is; nachtmerries hebben, maar dan nog net Lesley en Sven kunnen redden en als je dan wakker wordt blijkt dat de werkelijkheid nog erger is dan de nachtmerrie
Het is; niet meer uit je woorden kunnen komen
Het is; elke dag lichamelijke pijn, dat in het niet valt bij de geestelijke pijn

Het is; onbegrip hoe iemand niet eens een verkeersbord leest
Het is; onbegrip dat iemand niet eens naar links kijkt terwijl hij een voorrangsweg over wil steken
Het is onbegrip; dat ik hem vanuit de verte wel zag, de uit met de kleur van de polderblindheid, terwijl ik tegen de zon in keek, terwijl hij ons kon zien omdat wij in een blauwe auto reden
Het is onbegrip; hoe iemand nog even voor een trekker langs wil glippen
Het is obegrip; hoe iemand op een weg rijd voor bestemmingsverkeer, terwijl het dat niet is en dan ook nog even over wil stekken naar de volgende weg voor bestemmingsverkeer en hij het daar ook niet is

Hoe vaak heb ik jullie niet gewaarschuwd om geen snoep of speelgoed aan te nemen van vreemde mensen
Hoe vaak heb ik jullie niet gewaarschuwd om niet met vreemde mensen mee te gaan
Hoe vaak heb ik julie niet verteld om eerlijk te zijn, heb ik jullie beloond omdat jullie eerlijk waren
Hoe kan, iemand anders dan zo liegen en daarvoor beloond worden
Hoe vaak, heb ik jullie uitgelegd, dat jullie goed moesten uitkijken in het verkeer
Hoe vaak, kwam Lesley niet ietsje later thuis en zei hij; Mam, ik weet dat ik te laat ben maar....
Hoe vaak, was ik bang, dat jullie iets was overkomen, wanneer jullie iets te laat thuis kwamen

Altijd heb ik geprobeerd jullie te beschermen. Het is mij niet gelukt.
Duizenden vragen spoken dagelijks door mijjn hoofd.
Was het stoplicht maar rood geweest....
Waren we maar later van het strand weggegaan....
Had ik maar te hard gereden...
Had ik maar niet geprobeerd om uit te wijken en gewoon op hem ingereden.....
Dit doe je niet uit instinct, je wilt proberen om een aanrijding te vermijden, met als gevolg dat ik hierdoor jullie niet heb kunnen redden
Ik zal nooit weten wat er gebeurd zou zijn als ik wel gewoon op die auto was ingereden, niet had geprobeerd om de aanrijding te vermijden, zouden Les en Sven er dan nog wel zijn geweest?
Elke dag razen die vragen door mijn hoofd.
Mijn instinct om Lesley en Sven te beschermen heeft gefaald.
Door te proberen om een ongeluk te vermijden zijn mijn kinderen, die mij het liefst zijn op deze wereld, van ons afgenomen.

Het zijn, 2 onschuldige kinderen, die nog een heel leven voor zich hadden, die het erg naar hun zin hadden in dit leven, die door deze roekeloosheid hun toekomst verloren hebben.
Het zijn honderden mensen, die tijdelijk of voor een lange tijd, hun levens niet meer kunnen leven zoals voor het ongeluk omdat ook zij het verlies van Lesley en Sven met hen meedragen.

Het zijn lege slaapkamers, een huis zonder sfeer, een gedenkteken aan de Wisentweg, het graf waar we onze kanjers naartoe moesten brengen, alleen maar omdat.........................